Voorwoord

Al van jaren terug stamt de uitdrukking ‘als je echt helemaal niks kunt, kun je altijd nog rij-instructeur worden’. Zo is het nog steeds, maar niet iedereen heeft het in zich om een goede rij-instructeur te worden.

Daarom is het niet gek dat ik vaak leerlingen in de auto krijg, die van een of meerdere andere rijscholen afkomstig zijn waar ze de gekste dingen hebben meegemaakt. In slaap sukkelende instructeurs, iedere les hetzelfde rondje, maar ook en vooral heel slecht les krijgen. Mensen die al drie keer hebben afgereden maar geen idee hebben van het hoe en waarom van schakelen bijvoorbeeld, kom ik regelmatig tegen. Net als leerlingen die na 40 lessen nog altijd geen fatsoenlijke bocht kunnen rijden omdat ze simpelweg nooit is geleerd hoe ze dat moeten doen. En zo kan ik nog vele voorbeelden geven.

Zelf werd ik eens door mijn motor-rij-instructeur alleen met de motor op weg gestuurd, zodat hij ondertussen wat oefeningen met een beginner kon doornemen. Buiten het feit dat je hier natuurlijk helemaal niets van leert, is het simpelweg verboden. Vele rijlessen en meerdere examens later heb ik toch nog bij toeval een goede rijschool gevonden. Hier leerden ze mij hoe het motorrijden in zijn werk gaat. Toen had ik het rijbewijs snel op zak. En ik wenste uit de grond van mijn hart dat ik deze rijschool als eerste had getroffen, en dan waarschijnlijk als enige, in plaats van als laatste.